Muito do que se conhece dos gnósticos é, portanto, por tudo que os filósofos e heresiólogos cristãos nos legaram sobre eles, seja por citações seja por críticas em suas obras. Segundo José Montserrat Torrents (Gnosticos 1 (Biblioteca Clasica (gredos)), estas são as principais fontes secundárias:
Fuentes del siglo II:
1. Justino, Apología Primera (ca. 155).
2. Ireneo de Lyón, Adversus Haereses (180).
3. Epístola Barnabae (ca. 140).
4. Epístola Apostolorum (en versión etiópica completa y copta fragmentaria).
Fuentes del siglo III:
1. Hipólito, Refutatio (también conocido por Elenchos y Philosophoumena) (222-230).
2. Clemente de Alejandría, Stromata (ca. 215). Contiene fragmentos de Valentín y Heracleón, entre otros; Excerpta ex Theodoto.
3. Orígenes, In Joannem Commentarium (ca. 220). Contiene fragmentos del Comentario de Heracleón. Contra Celsum (248).
4. Tertuliano, De Praescriptione haereticorum (200); Adversus Marcionem (207); Adversus Hermogenem (202-203); Adversus Valentinianos (206-207); Scorpiace (213); De carne Christi (210); De Carnis Resurrectione (210-211); De Anima (210-213).
5. Pseudo-Tertuliano, Adversus omnes haereses.
6. Plotino, Enneada II 9.
7. Porfirio, Vida de Plotino.
8. Hechos de Tomás (contiene el «Canto de la Perla»).
Fuentes del siglo IV:
1. Hegemonio, Acta Archelai.
2. Epifanio, Panarion (374-377).
3. Efrén Sirio, Tres escritos contra Bardesanes, Marción y Mani.
4. Filastrio, Liber de haeresibus (385-391).
5. Pseudo-Orígenes, De Recta in Deum fide.
6. Eusebio, Historia Eclesiástica (303).
7. Arnobio, Adversas Nationes (303-310).
Fuentes del siglo V:
1. Teodoreto de Ciro, Haereticorum fabularum compendium fea. 453).
2. Eznik de Kolb, Contra las herejías (en armenio).